Gisteravond tijdens de thuiswedstrijd tegen Jong AZ bereikte het trieste nieuws over het overlijden van Frans Derks de tribunes. De aandacht was even niet meer bij het voetbal toen de mobiele telefoons van hand naar hand gingen om het bericht te delen. De naam van Frans Derks is dan ook altijd op een speciale manier aan FC Dordrecht verbonden gebleven.

In 1995 nam Frans Derks na het Den Braven tijdperk de Dordtse voorzittershamer ter hand. De eerste klappen die hij daarmee moest geven waren om een heuse machtsstrijd op de Krommedijk te beslechten met als inzet een nieuw stadion. Toen al bleek dat een onmogelijkheid, maar Derks realiseerde wel grote verbouwing, uitbreiding en renovatie. In september ’98 werd de openingswedstrijd in het nieuwe GN Bouw Stadion gespeeld. Een onvergetelijke avond die werd afgesloten met een voor de toeschouwers bijna onzichtbare vuurwerkshow.

Frans Derks hanteerde als voorzitter een even eigen stijl als hij in zijn opvallende scheidsrechtersloopbaan ook had gedaan. Geliefd bij velen om zijn hartelijkheid en gastheerschap, tegenstrijdig bij net zo veel anderen om zijn eigenzinnigheid in besluiten en meningen. Waar Derks na afloop van de thuiswedstrijden graag met iedereen bij elkaar een toost wilde uitbrengen op zowel de overwinning als de nederlaag, was zijn veelal gebaseerd op zijn eigen mening. Én zijn eigen manier van doen. “Op z’n Frans”, was derhalve de treffende titel van een boek dat over zijn leven is verschenen.

Frans Derks leek eeuwig jong te kunnen blijven. Dat wilde hij ook graag getuige zijn zonnebankbruine tint, geföhnde haardracht en immer strakke broeken. Zijn traditionele sjaaltje diende om de enige uiterlijke kenmerken van de jaren te verhullen. Decennia lang had hij het ook vol kunnen houden tien jaar jonger te zijn dan zijn werkelijke leeftijd. Tot voor een officieel document zijn paspoort benodigd was.

Derks ging de controverse nooit uit de weg. Net zoals hij na een interne strijd aan de macht was gekomen, diende hij na een turbulente periode in 2003 het Dordtse toneel weer te verlaten.

Ondanks de looks heeft de tijd uiteindelijk toch zijn jeugd achterhaald. Op 89-jarige leeftijd moest de taaie strijder zich gewonnen geven. Het zal niet makkelijk voor hem geweest zijn om het laatste fluitsignaal voor hem te horen klinken.