Van toen naar nu: Jop van der Avert

Afgelopen januari verruilde Jop van der Avert na drieënhalf seizoen het vertrouwde groen-wit van FC Dordrecht voor het blauw-rood van Cheongju Jikji FC. Nu, bijna een jaar later, klopt FC Dordrecht opnieuw aan bij de voormalige rots in de Dordtse defensie: hoe vergaat het hem aan de andere kant van de wereld?

In de rubriek ‘Van toen naar nu’ spreekt FC Dordrecht met oud-spelers die naam maken in het buitenland en halen we herinneringen op aan hun tijd aan de Krommedijk. Deze keer spreken we met Jop van der Avert, die de Koreaanse cultuur volledig omarmd heeft.

Van de Krommedijk naar Korea
Jop van der Avert maakte afgelopen januari de overstap naar het Koreaanse Chungbuk Cheongju FC, en dat bevalt hem uitstekend. “Ik zit er nu bijna een jaar en alles begint nu wel een beetje te wennen. Het is een hele andere wereld dan wat ik gewend ben. Vaak is dat positief, maar soms hunker je ook wel naar de Nederlandse manier van dingen doen. Daar kan je bijvoorbeeld gewoon zeggen wat je vindt, hier is het soms een beetje aanvoelen.”

Dat de Koreaanse cultuur draait om respect, staat buiten kijf, al ging het soms zo ver dat zelfs de van nature respectvolle Van der Avert dacht: wat overkomt me nu. “Echt alles en iedereen is hier respectvol, ook in de voetbalstadions. Vijandigheid tussen supporters bestaat hier helemaal niet. De supporters van verschillende clubs lopen gewoon door elkaar heen, dat is de normaalste zaak van de wereld.”

“Laatst speelden wij thuis en moesten we de uitsupporters bedanken voor hun bezoek aan ons stadion. De eerste keer dat ik dat meemaakte dacht ik wel: wat gebeurd hier dan. Dat zou in Nederland nooit gebeuren, maar het is natuurlijk wel mooi.”

Koreaanse voetbalcultuur
Ook op het veld heerst een andere cultuur dan in Nederland. “Hier is het veelal de lange bal over de verdediging heen spelen en er dan met z’n allen achteraan rennen en hopen dat je hem er in schiet. Soms denk ik ook wel: er mag best meer gedachte achter zitten.”

“De Keuken Kampioen Divisie was wat dat betreft voetbaltechnisch van een hoger niveau. In Nederland proberen teams met mooi voetbal een resultaat te behalen, terwijl dat hier veel minder belangrijk is; als het maar drie punten oplevert is alles goed. Qua volwassenheid en het spelen voor de punten is de stap naar Korea zeker een vooruitgang”, aldus de centrumverdediger van Cheongju FC.

Ondanks de cultuurverschillen heeft hij absoluut geen heimwee. “Ik woon hier met mijn vrouw en we hebben het goed. Ik zie mijzelf hier nog wel een aantal jaar wonen, maar in de voetballerij weet je het nooit. Het is niet zo dat ik denk: één jaar en dan terug.”

Terug aan de Krommedijk
Toch is Van der Avert voor even terug in Nederland. De Koreaanse competitie loopt zoals het kalenderjaar, waardoor het seizoen voorbij is en de in Bergen op Zoom geboren-verdediger op het moment van zijn welverdiende vakantie geniet. Binnenkort zal hij zelfs voor een avondje weer terugkeren aan de Krommedijk, waar het voor hem zo’n 4,5 jaar geleden allemaal begon.

Van der Avert kwam in de zomer van 2021 namelijk op 21-jarige leeftijd naar FC Dordrecht. “Ik had bij Willem II al mijn debuut gemaakt in het betaald voetbal, maar ik wilde graag meer minuten maken. Ik tekende eerst twee jaar zonder een optie, daarna heb ik voor nog een jaar getekend met de optie om nog een seizoen te verlengen. Ondanks de mindere resultaten voelde ik destijds dat ik mezelf goed ontwikkelde en heb ik dus ook besloten te verlengen.”

Zijn eerste twee seizoenen in het groen-wit van FC Dordrecht waren inderdaad minder succesvol dan de seizoenen die daarop volgden. In zijn eerste seizoen werd Dordrecht zeventiende, het jaar erna achttiende. “We verloren veel en dat komt de sfeer natuurlijk ook niet ten goede. Voor mij was dat het begin van mijn carrière, dus ik wist niet beter.”

Wederopstanding
Het winnen voor de linkspoot kwam pas na twee seizoenen. Opeens was Dordrecht bijna onverslaanbaar en eindigde de ploeg zelfs als vierde. “Dat was echt een topjaar. We wonnen bijna alles”, begint de 25-jarige verdediger met veel enthousiasme. “Het was extra mooi omdat die voorgaande jaren zo slecht waren, waardoor je voor je gevoel onderdeel bent van de wederopstanding van de club. Nu staat Dordrecht op de kaart als een goede KKD-ploeg, die altijd voor de play-offs gaat, terwijl vier à vijf jaar geleden bungelden we onderaan.”

“Als ik op dat seizoen terugkijk, was dat de leukste periode uit mijn voetbalcarrière”, beaamt Van der Avert. “Natuurlijk is alles leuker als je wint, maar ook de spelersgroep die we toen hadden was top. We hadden heel veel verschillende nationaliteiten, maar toch was iedereen goed met elkaar: we waren bijna een soort vriendenteam. Als we nog een jaar hadden doorgespeeld had het me niets verbaasd als we kampioen waren geworden, maar er was zoveel belangstelling voor ons als spelers dat dat onmogelijk was.”

“Ik ben echt van mening dat we dat seizoen hadden moeten promoveren,” vervolgt hij. “In die voorgaande jaren had ik het er wel eens over met Jari Schuurman dat als we uit tegen PEC Zwolle moesten, we tegen elkaar zeiden: ik heb geen idee hoe we deze wedstrijd gaan overleven. Alleen, dat jaar dat het zo goed ging, hadden we het gevoel dat niemand van ons kon winnen. Toen zetten we ook een reeks neer van twaalf, dertien ongeslagen wedstrijden achter elkaar. Binnen de groep ontstond het gevoel: niemand kan ons verslaan.”

Ook het daaropvolgende seizoen (2024/’25) verliep uitstekend. De Dordtse ploeg draaide volop mee in de strijd om de play-offs en werd gezien als een van de favorieten voor promotie naar de eredivisie. Toch besloot Van der Avert het buitenlandse avontuur aan te gaan. “In Korea loopt de competitie per kalenderjaar, dus zij zaten daar in de voorbereiding op het nieuwe seizoen. Als zoiets op je pad komt, heb je weinig te willen. Je kan dan niet zeggen: ik wil blijven tot de zomer en dan die stap maken, want dan is de boot al gevaren.”

“Bovendien zat ik al 3,5 jaar met veel plezier bij Dordrecht, maar het is geen geheim dat spelers Dordrecht willen gebruiken als een springplank naar een grotere club. Daarnaast had ik veel teamgenoten om mij heen die wél die stap maakten. Als het dan voor jou ook voorbij komt, ben je bijna gek om het niet te doen.”

Achteraf heeft de voormalig leider in de Dordtse defensie geen seconde spijt gehad van zijn keuze. “Dat ik dit mag meemaken is heel erg mooi. Ik ben van nature geen avonturier, maar dit is wel echt gaaf. Ik heb altijd dichtbij huis gevoetbald, hiervoor was ik eigenlijk nog nooit verhuisd buiten mijn eigen bubbel, dus het was wel een sprong in het diepe, maar ik zou het zo weer doen.”

“Toch mis ik Dordrecht ook wel”, sluit Van der Avert af. “Toen ik na een overwinning bij de Westtribune feestvierde en met de megafoon in mijn hand tussen de supporters stond, voelde ik echt dat ik hier geliefd was. Een stukje van mijn hart zal altijd groen-wit blijven.”