Columns

Na twee magere jaren straalt FC Dordrecht weer ambitie uit. Toen we in januari wisten dat er mogelijkheden waren, zijn we met een team heel enthousiast begonnen om goede spelers binnen te halen. Van der Laan was de eerste, daarna kwam Johan van der Werff, toen Remco Heerkens, vervolgens Ekrem Kahya, vorige week Rui Monteiro en afgelopen weekend hadden we met Dennis en G├®rard de Nooijer een dubbelslag die de hele voetballerij verraste. We willen terug naar het linkerrijtje en het elftal begint nu al redelijk vorm te krijgen.

We zijn heel blij met deze spelers. Het zijn allemaal jongens die enthousiast zijn en vreselijk veel zin hebben om er met elkaar weer iets van te maken in Dordrecht. Ik wil hier wel wat bij opmerken, want er schijnen al ÔÇÿwildeÔÇÖ verhalen rond te gaan. Alle jongens zijn als semi-prof gecontracteerd. Wij hebben dus g├®├®n gekke dingen gedaan en werken nog altijd keurig binnen de begroting, die nog steeds bij de lagere in de Gouden Gids Divisie hoort. We hebben alleen hard gewerkt (soms zeven dagen in de week), zijn creatief geweest en hebben ons enthousiasme ├®n onze visie over kunnen brengen. Daarnaast zijn we blij dat gebleken is dat er echt fantastische namen op ons shirt staan.

Belangrijkste is echter dat we er met zÔÇÖn allen in geslaagd zijn een team op te bouwen die de bereidheid ├®n het vermogen heeft om de ambitie van FC Dordrecht in resultaten om te zetten. Achterin hebben we ervaring, op het middenveld loopvermogen en voorin snelheid en kwaliteit. Een geroutineerde as en jonge, snelle buitenkanten. De gemiddelde leeftijd bedraagt nu 26,4 jaar. De top van een voetballer ligt rond zijn 27e, 28e. Op papier in ieder geval lijkt alles te kloppen.

Nu Dordrecht deze stap heeft gezet, vind ik dat de supporters aan de beurt zijn. Zij (jullie) moeten nu het antwoord geven. We moeten met zÔÇÖn allen zorgen dat vrienden, familie en buren weer meegaan naar het stadion. We kunnen alleen maar vooruit als het stadion weer vol komt. Supporters maken de club, dat heb ik altijd gezegd. Wij kunnen dat niet alleen. Als de supporters nu weer terugkomen, kunnen we de cirkel de positieve kant opdraaien. Dan wordt het wellicht weer mogelijk om nog meer nieuwe spelers te halen.

Ik vind persoonlijk dat wij minimaal duizend seizoenkaarten moeten verkopen. Wij willen ons enthousiasme graag overdragen, maar de supporters moeten nu ook hun best gaan doen. Dus wie goede ideeën heeft, bel me op. Want geloof me, ik ben de grootste supporter van FC Dordrecht.

Marco Boogers

Vorige week heb ik een heel mooi voetbalmoment meegemaakt. Op de BBC keek ik naar de wedstrijd Porthmouth tegen Arsenal voor de FA Cup. Arsenal was veel sterker, maar toen het 0-5 scoorde gebeurde er iets wonderbaarlijks. Het hele stadion ging staan, begon in de handen te klappen en de eigen club aan te moedigen. Jong en oud, werkelijk iedereen deed mee. Porthmouth, Porthmouth, klonk het door het stadion. Zeker twintig minuten lang, het hield niet op. De televisiecameras draaiden meermalen het stadion rond om de fantastische support voor de in die wedstrijd kansloze thuisclub in beeld te brengen. Kippenvel
Het gaat er dan niet meer om wat de stand is, wie de trainer is, welke spelers er in het veld staan of welke mensen er in het bestuur zitten. Het gaat alleen maar om de club. De eigen club, de eigen trots voor die club. Daar kwam iedereen voor uit, dat wilde iedereen tonen.
Daags daarna ging het ook niet meer om de wedstrijd, niet om de uitslag, niet over het voetbal, maar uitsluitend over de supporters. De media stonden er vol van. Het gaat in zo'n wedstrijd ook niet over dat ene resultaat, het gaat om de club. En supporters maken de club. De verbondenheid met de historie en de cultuur, de trots voor de eigen club die iedereen ook als een stukje van hem of haar zelf beschouwt. Dat willen ze ook uitdragen, daarom gaat iedereen in Engeland ook in het clubshirt naar de wedstrijden. De ploeg verloor kansloos, maar de supporters (en dus de club) maakten een fantastische indruk.
Hier in Nederland zijn we nog ver van een dergelijke voetbalcultuur verwijderd. Maar wat ik wel fantastisch vond was op de terugweg uit Haarlem. Toen de eigen stad weer in zicht kwam pakte de onverwoestbare Jan van Nieuwenhoven de microfoon en begon, zoals ik mij liet vertellen, zijn traditionele toespraak. ÔÇ£We naderen de tempel der beschaving.ÔÇØ, opende de oersupporter, gevolgd door een ovationeel applaus van de hele bus. Daarna orakelde hij zeker vijf minuten aan ├®├®n stuk over Dordrecht, de stad, de voetbalclub. Zijn voetbalclub, hun voetbalclub. Jan werd uitsluitend onderbroken door de spreekkoren van het legioen ÔÇ£We zijn maar eilandbewoners.ÔÇØ Jan predikte zelfs revolutie voor een ÔÇ£onafhankelijk Dordrecht binnen NederlandÔÇØ en verwoordde daarmee de trots van de supporters voor hun stad. Tenslotte ging de ÔÇÿoverwinningsrumÔÇÖ door de bus en werd er geproost op de winst van HaarlemÔǪ ÔÇ£We zijn maar eilandbewoners, eilandbewoners. We zijn maar eilandbewonersÔǪÔÇØ

Marco Boogers

Witte stranden, een azuurblauwe zee, wuivende palmen. Een plaatje uit de vakantiegidsen? Nee hoor, gewoon een trainingskamp op Curacao. Het is hartje winter, maar FC Dordrecht mag zich onder dergelijke bijna utopische omstandigheden voorbereiden op de tweede helft van de competitie. Voor een club uit de eerste divisie is dat natuurlijk een bijzondere gebeurtenis.

Na de wedstrijd tegen VVV wordt je de volgende morgen wakker en direct merk je dat de kater nog niet verdwenen is. De teleurstelling is nog even groot en de frustratie ook. Die 0-3 nederlaag brandt nog op je netvlies. Dat machteloze gevoel is een zware last.
Die vrijdagavond zit je je te verbijten. Je voelt je zo kansloos op de tribune waar dan ook nog veel te weinig mensen zitten. En het was juist de bedoeling om het stadion weer vol te krijgen. Ook dat frustreert, misschien zelfs nog wel meer. Dan gebeurt er na afloop priv├® ook nog iets en het weekend kan niet meer stuk. Vervolgens wordt op maandag de trainer ontslagen . Ook absoluut een bijzonder onplezierige gebeurtenis voor een club. Het is niet iets dat je zomaar even op een verloren zondagmiddag besluit. Bovendien zit er aan zoÔÇÖn beslissing veel meer vast, niet in het minst een persoonlijke relatie. Ook het bestuur beseft wat de impact van een dergelijke beslissing kan hebben, wat de gevolgen kunnen zijn en welke verantwoording dit betekent. Maar als de kogel eenmaal door door de kerk is wordt het een hele turbulente dag gevolgd door een verschrikkelijk hectische week. Alle ogen zijn op je gericht en de pers blijkt van geen wijken te weten. De druk wordt groot en je weet ook dat er nu toch anders naar je gekeken zal worden. Bovendien moeten er beslissingen genomen worden, met name over de nieuwe invulling van de technische staf. Uiteindelijk wordt besloten om Robert Verbeek tot de winterstop als hoofdtrainer aan te stellen. Tussendoor dient de voorbereiding op de lastige uitwedstrijd naar AGOVV zo normaal mogelijk te verlopen.
Ergens in die week sla je De Stem van Dordt open, want je moet toch op de hoogte blijven wat er zoal gebeurt en wat daar over geschreven wordt. Met betrekking tot FC Dordt is al een tijdje een toch storend element waarneembaar in deze krant. Bijna wekelijks zijn er in de rubriek ÔÇÿSpeldeprikjesÔÇÖ leuk bedoelde opmerkingen over de club te vinden, maar nog nimmer heeft er een keer een serieus verhaal in gestaan. Humor is in de voetballerij voldoende aanwezig, en zeker op de Krommedijk. Kritisch mag, tuurlijk. Maar het is zo makkelijk om dat alleen met een sneer te doen. Want laat het duidelijk zijn, de kritiek over de wedstrijd tegen VVV was begrijpelijk en terecht. Het was echt droefenis. Maar kom eens langs en schrijf ook eens een fatsoenlijk verhaal over dat betaalde voetbal.
Enfin, gelukkig werd er in Apeldoorn niet verloren. Dat was, gezien het grote aantal blessures en schorsingen, ook de belangrijkste doelstelling. Iedereen heeft keihard geknokt en het beste voor de club gegeven. Het was mooi om te zien wat een eenheid het team ondanks de omstandigheden was. Na afloop was er vooral opluchting dat deze week voorbij was. Nu kan er weer naar de toekomst gekeken worden.
Maar dan is het zaterdagmiddag en zit ik met mijn zoon samen naar voetbal aan het kijken. De krant ligt op mijn schoot en tussendoor lees ik het verhaal van Michel Boerenbach over het verlies van zijn twee zoontjes. Dan kijk ik naast me, naar mijn eigen zoon Quincy. Op dat moment vergeet je alles wat er gebeurt is en geef ik hem een knuffel over zÔÇÖn bol. Dan begrijp je het leed dat Michel gevoeld moet hebben. Je gezin is alles, het allerbelangrijkste. Wat hij nu meemaakt als vader is ongelooflijk. Die machteloosheid, veel sterker dan in welke andere situatie dan ook. Hoe belangrijk is de rest dan nog? Hoe belangrijk is het verlies van een partijtje voetbal? Het is dan ineens allemaal zo betrekkelijk. Op dat moment wil je wat doen, maar je weet niet wat. En weer voel je machteloos. Michel, het ga je goed.

Marco Boogers

Vaak moet ik nog terug denken aan vorig jaar. In mijn functie van technisch manager wordt ik geacht beslissingen te nemen. Beslissingen, altijd in het belang van de club. Professioneel heet dat. Daar heb ik normaal gesproken helemaal geen moeite mee, na 17 jaar weet ik inmiddels hoe de voetballerij in elkaar steekt en wat er verlangd wordt. Persoonlijke belangen mogen daarin niet tellen. Laat staan gevoelens.
Voor mij was het de afgelopen jaren allemaal dubbel. Ik was voetballer en dus ploeggenoot van mijn collegaÔÇÖs met wie ik lachte, huilde, won en verloor. We waren samen. Maar van mij werd ook geacht dat ik met de toekomst van FC Dordrecht bezig was. Ik heb dat altijd met plezier gedaan. Maar er is toch ├®├®n beslissing die me nog dwars zit. Niet de beslissing op zich, daar sta ik nog steeds achter, maar wel de manier waarop het gegaan is.
Als voetballer maak je heel veel met elkaar mee, met sommigen wordt je door de jaren heen echte maatjes. Het geeft een verwantschap die nooit meer verloren gaat. Altijd als we elkaar tegen komen worden oude verhalen opgehaald. Anekdotes die aangeven hoe leuk we het met elkaar hebben gehad en hoe zeer we elkaar respecteren. Niet alleen als voetballer, maar vooral als mens. Met een enkele ploeggenoot heb ik echt alles gedeeld. Eentje zelfs heb ik bijna zeven jaar samen gespeeld. We stonden altijd honderd procent achter elkaar en steunden elkaar door dik en dun. Samen klommen we hotels uit via de regenpijp om tijdens een trainingskamp op stap te gaan, we zaten naast elkaar in de kleedkamer, gingen samen als laatste weg na een wedstrijd. Maar soms was hij ook net iets eerder weg en dan kon ik niet naar huis omdat mijn banden mijn plat stonden. Voetbalhumor, het mooiste wat er is. Ik zal het allemaal nooit vergeten.
En dan komt het moment dat je echt zakelijk moet zijn. Keihard is dat. Je voert je taak uit, maar ergens in je achterhoofd blijft het spelen. Het is nu bijna tien maanden geleden en ik ben er sindsdien nooit meer op teruggekomen. Vandaag wil het echter toch kwijt. ÔÇ£Romeo van Aerde, ik mis je!ÔÇØ

De laatste paar jaar werd FC Dordrecht op veel fronten gezien als het lelijke eendje van het betaalde voetbal. Vorige week, na de 0-3 nederlaag tegen Haarlem, hebben vele mensen weer geroepen dat het nooit wat zal worden met FC Dordrecht. Eigenlijk is dat best wel raar. In de tijd van DSÔÇÖ79 zat de Krommedijk altijd bomvol. Iedereen wilde er bij zijn om Epi Drost, Hakim Braham of Niels Overweg te zien spelen. Hele gezinnen togen op zondagmiddag naar het stadion: vaders met vaders en kinderen. En zelfs moeder de vrouw ging mee.
Waar zijn die kinderen van toen, die nu ongeveer allemaal zelf vader zullen geworden, gebleven? Thuis bij hun eigen moeder de vrouw? Of misschien wel bij oma die zich ongetwijfeld ook af zal vragen waar de voetbalbeleving is gebleven.
Natuurlijk is het nu een andere tijd en eerlijk is eerlijk, de resultaten zijn de laatste tijd ook niet altijd zo geweldig geweest. Maar toch, die goeie ouwe tijd zit nog altijd in mijn hoofd. Wat zou ik die toch graag terugzien. En dat kan. Als we gewoon weer allemaal naar de Krommedijk komen. Vaders met kinderen, opaÔÇÖs met kleinkinderen. En natuurlijk, de vrouwen ook weer mee. Dan kunnen we weer terug naar toen.
Sommige dingen hebben echter tijd nodig, net zoals de opbouw van onze nieuwe ploeg. De talenten hebben tijd nodig om te rijpen. Ook jonge meisjes, met een beugel en puistjes in hun pubertijd, groeien uit tot een mooie vrouw
Dus, ook het lelijke eendje FC Dordrecht, kan weer uitgroeien tot een mooie zwaan, alleen hebben we daar de steun van iedereen hard bij nodig. Afgelopen zondag is het begin gemaakt met de 1-2 winst tegen koploper Sparta.

Marco Boogers

De afgelopen dagen is er door verschillende mensen aan mij gevraagd of dit mijn rentree is. Nou, hier kan ik duidelijk over zijn: NEE.
Afgelopen week zijn er verschillende spelers geblesseerd geraakt of waren dat al. De conclusie was dat er te weinig spelers waren die fit genoeg waren om te spelen. Van die weinige spelers waren zelfs twee spelers die in de warming up nog moesten testen of ze konden spelen. Er waren zelfs spelers bij die met verdoving speelde. Zelfs de wisselspelers moesten in de warming up testen of ze eventueel konden invallen.
FC Dordrecht heeft veel talent rondlopen. Ze zijn alleen nog niet klaar voor het 1e elftal. Zouden wij ze toch selecteren dan kost ons dat Ôé¼ 12.000,- per speler. Veel geld, als je nog niet zeker weet of ze ooit definitief in het 1e elftal komen te voetballen.
Afgelopen donderdag bij onze technische voorbespreking kwamen we dus tot de conclusie dat er te weinig spelers waren. Aan mij werd toen de vraag gesteld of ik niet op de bank plaats wilde nemen. Ik zou er alleen ingaan als we achter stonden. Zo konden we misschien de wedstrijd nog open breken. Mensen die zeggen of gaan zeggen dat ik Heintje Davids ben, daar kan ik heel kort over zijn. Hopelijk was dit eenmalig. De situatie zoals die nu is, bevalt mij uitstekend.
FC Dordrecht is mijn club, die zou ik nooit in de steek laten. Een vriend laat je ook niet vallen!

Groetjes Marco Boogers

I had a dream: dat de Krommedijk helemaal vol stroomde voor een thuiswedstrijd.
I had a dream: dat de stadionspeaker een opstelling voorlas die helemaal uit regionale spelers bestond.
I had a dream: dat alle Dordtenaren met een Feyenoord-hart ook echte Schapekoppen waren geworden.
I had a dream: dat de hele club een eenheid was.
I had a dream: dat we in de top van de eerste divisie speelden.
I had a dream: dat heel Dordt positief over onze FC sprak.
I had a dream: dat we met goed en herkenbaar voetbal weer een overwinning behaalden.
I had a dream: dat de sfeer van uit de tijd van DS op de Krommedijk was terug gekeerd.
I had a dream: het hele stadion een geweldige voetbalsfeer uitstraalde.
I had a dream: dat het zaalvoetbalteam van de Supporters Vereniging eindelijk ook had leren verdedigen.

En toen werd ik wakker en wist ik alleen niet of ik gedroomd had of dat het werkelijkheid was.

Groetjes Marco

Vanmorgen 26 augustus kregen we te horen dat onze Rein was overleden. Toen ik bij DS'79 kwam leerde ik Rein kennen. Hij was toen vrijwilliger en maakte de kleedkamers schoon. Als ik dan per ongeluk mijn tas op de grond had laten staan, dan riep hij altijd: ÔÇ£Boogers, tas van de grond af halen, zo kan ik niet schoonmaken.ÔÇØ Toen ik 15 jaar later bij Dordrecht┬┤90 terugkeerde, liep Rein nog steeds de kleedkamers schoon te maken, en je kan wel raden wat hij riep als ik mijn tas weer liet staan.
Rein was een van de grootste supporters die Dordrecht ooit heeft gehad. Uit en thuis was hij aanwezig. Niemand zal zijn kritische benaderingen vergeten. Als Dordrecht verloren had, at hij weer twee dagen niet, zo kwaad was hij.
De zaterdagmiddagen bij de jeugd kwam hij altijd, samen met Tommie voorop op de fiets, kijken naar de jeugd. Tommie die ik altijd ÔÇÿkonijnÔÇÖ noemde kreeg altijd een koude frikandel van Rein. Daarna steevast in de bestuurskamer bestelde Jan de Jong een patatje met voor Rein en dan kreeg ik altijd te horen of ik goed of slecht was. Daar was hij altijd heel duidelijk in. Het bijzondere was, ik waardeerde altijd wat hij zei.
Twee jaar geleden werd Rein opgenomen in het ziekenhuis, samen met Marcel van der Net ben ik toen langsgegaan. Toen is de lijdensweg van Rein begonnen. Rein is tot de laatste wedstrijd blijven komen, ondanks zijn pijn. Bij zijn allerlaatste wedstrijd, waar ik naast hem zat, Dordrecht A-jeugd tegen Excelsior, begon een supporter van Excelsior te schelden over Dordrecht. Dat moest je dus bij Rein niet doen, dezelfde persoon kreeg te horen wat Rein er van vond.
Twee weken geleden hadden wij Rein uitgenodigd om met de spelersgroep te komen eten, wij hadden een Dordt-shirt voor hem ingelijst met alle handtekeningen erop. Rein heeft gelijk het shirt boven zijn bed gehangen en als hij pijn had, verzachtte dat Dordtshirt de pijn.
Persoonlijk vind ik dat Rein iets moet krijgen in het stadion zodat dit unieke persoon nooit vergeten wordt, ik weet zeker dat aanstaande vrijdag hij van bovenaf over onze schouders meekijkt. Dan zal hij op hem zijn manier de wedstrijd meebeleven.

Een dikke traan.
Ik zal je nooit vergeten.

Marco Boogers

Na 17 jaar betaald voetbal heb ik een punt achter mijn carriere gezet. Ik vond het fijn te kunnen stoppen bij de club waar het ooit allemaal begonnen is. Afscheid kunnen nemen in je eigen stad is het mooist denkbare scenario. Je hoopt op een vol stadion met een gezellige entourage. Toen ik het veld opkwam en zag dat het stadion inderdaad helemaal vol zat ging er toch wel iets door me heen. Ik vond het een fantastische avond. Toen ik mijn ereronde liep en al die fakkels zag, had ik zoiets van "ja, dit is wat ik had gewild". Bedankt dat jullie er allemaal waren.