Een leven lang FC Dordrecht: Paul Teunissen
Tussen de houten bankjes keek hij naar wereldsterren als Johan Cruijff en Emilio Butragueño. Onvergetelijke uitwedstrijden in Velsen-Zuid en Leeuwarden, supporter Paul Teunissen heeft het allemaal meegemaakt. “Nu is het toch wel lekker om te kunnen zitten tijdens de wedstrijd.”
Paul betrad vijftig jaar geleden voor het eerst het ‘’krakkemikkige’’ stadionnetje aan de Krommedijk. Sindsdien stroomt het groen-wit door de aderen van de zestigjarige supporter van FC Dordrecht. “Ik ging altijd al met mijn vader en mijn twee broers naar FC Dordrecht. Mijn broers haakten later af en tot het overlijden van mijn vader ben ik met hem blijven gaan.” Omringd door de stadionlampen had Paul zijn vader nog altijd het liefste naast zich zitten. “Er kwam nooit wat tussen FC Dordrecht en mijn vader, dit was helemaal zijn ding. Soms denk ik van was hij er maar bij of had hij dit maar gezien.”
Nu is Paul altijd met een vast groepje aanwezig op de Noordtribune. Zelfs na al die jaren blijft een bezoek aan de Krommedijk iets met Paul doen. “Als ik naar Dordrecht ga heb ik van tevoren al het zweet in mijn handen. Ik weet eigenlijk niet waarom. Het is een mooie, gezellige club om naartoe te gaan en het verbindt de mensen met elkaar.”
Nostalgische momenten
Het supportersavontuur van Paul begon in de jaren ’70. In het begin was er nog niet veel publiek aanwezig en kende FC Dordrecht weinig sportieve hoogtepunten. Toch zijn de charmes van het oude stadion hem niet ontgaan. “Hier aan de Krommedijkzijde had je een plateau met houten banken, achter het doel waar Noord nu is stond je echt op een soort heuvel van gras. In die periode kon je ook nog door het hele stadion lopen. Als ze in de eerste helft naar onze kant speelden, dan gingen we in de tweede helft achter het doel van de tegenstander staan”, vertelt Paul lachend.
In 1979 is veranderde de naam in DS’79. Toen begon het voor Paul écht leuk te worden. “We speelden thuis tegen FC Groningen, die wedstrijd zaten er 11.000 man in het stadion. Toen de spelers het veld opkwamen werden er wc-rollen en confetti gegooid”, kan hij zich nog goed herinneren.
Ook de bekerwedstrijd tegen het Ajax van Johan Cruijff is Paul niet vergeten. “Het was in de winter, het veld zat ook niet mee en we stonden laatste in de Eerste Divisie. Toch wonnen we met 1-0 van Ajax en bekerden we door, het was één groot gekkenhuis.” Een andere nostalgische herinnering is de oefenwedstrijd tegen Real Madrid. “Met Butragueño en dat soort gasten, dat blijft je wel bij.”
Promoties
In 1983 en 1986 promoveerde FC Dordrecht naar de Eredivisie. Aan de kampioenswedstrijd op bezoek bij Telstar in 1983 heeft Paul een mooie anekdote overgehouden. “Ik zat met vier vrienden in een klein autootje, terwijl mijn vader met een vriend met de supportersbus meereisde. In het stadion werd omgeroepen dat de bus bij een kampioenschap eerder zou vertrekken, maar dat hadden mijn vader en zijn maat gemist. Na de wedstrijd stonden wij feest te vieren in de kantine. Zij zeiden dat ze naar de bus moesten omdat die zou vertrekken. Tien minuten later kwamen ze terug: was de bus weg. Uiteindelijk moesten ze met de bus en trein naar huis en kwamen ze pas diep in de nacht aan.”
Drie jaar later promoveerde FC Dordrecht ten koste van SC Cambuur. “Het was heel sfeervol, maar ook ontzettend spannend. Voor SC Cambuur was alles al geregeld, er was zelfs al een tent gebouwd. Maar wij wonnen, dus toen promoveerden wij. Na afloop moesten we onder politiebegeleiding terug naar de bussen.”
Dordtse sterren
Naast deze onvergetelijke momenten, zag Paul in de vijftig jaar aan de Krommedijk ook veel spelers komen en gaan. Toch is er één naam die hem gelijk te binnen schiet: Cor Lems. “Ik hield van zulke spelers; hij deed veel domme dingen, maakte overtredingen, pakte kaarten en hij ging vol in de strijd, maar hij verzaakte nooit.”
Ook noemt hij Epi Drost, een bekende speler die toen van FC Twente overkwam. “Epi Drost had een hele goede trap, hij kogelde vrije trappen van dertig meter de kruising in. Bij een vrije trap scandeerde heel het stadion zijn naam: ‘Epi Epi Epi’. Dat zijn dingen die je niet meer vergeet.”
Verschil vroeger en nu
Ten opzichte van vroeger is er veel veranderd, zoals het stadion. “We stonden op de Noordzijde, het was echt een soort dijk. Daar stond je dan voor negentig minuten in de stromende regen. Op deze leeftijd ben ik blij dat ik kan zitten”, vertelt Paul.
Ook ziet de trouwe fan verschillen in de omgang met uitsupporters. “Vroeger stonden uit- en thuissupporters gewoon door elkaar. Tegenwoordig is het allemaal uitlokken en elkaar opzoeken, daar heb ik zo’n hekel aan. Jij bent voor die en ik voor die, gewoon gezellig naar een wedstrijdje gaan en een biertje drinken.”
‘Ajax, Feyenoord en PSV op bezoek is toch leuker dan TOP Oss en Helmond Sport’
Waar Paul eerst veel uitwedstrijden en alle thuiswedstrijden bijwoonde, mist hij nu af en toe zelfs de thuiswedstrijden. “Het is lastiger met mijn avonddiensten. Als ze promoveren zorg ik dat ik de vrijdagavonden vrij ben.”
Paul heeft één wens voor de toekomst. “Ik hoop dat we nog eens promoveren, en dat we het een aantal jaar volhouden in de Eredivisie. Als ik zie hoe de club in opbouw is de laatste jaren, heb ik goede hoop. Ajax, Feyenoord en PSV op bezoek is toch leuker dan TOP Oss en Helmond Sport, met alle respect voor deze clubs.”
